Niet alles hoeft zichtbaar te zijn

Januari ligt alweer even achter ons. En eerlijk? Oud en nieuw voelt ook al veel langer geleden dan een maand. De tijd beweegt door, of je er klaar voor bent of niet.

In de eerste weken van het jaar heb ik intens genoten van de sneeuw. Van die witte laag die alles even bedekt. Van wandelingen door het bos en over de hei, waar het stil werd. Geluiden dof en beweging vertraagd. De wereld leek eenvoudiger. Rustiger om naar te kijken, rustiger vanbinnen. Waar het voorjaar met zijn frisse groen energie geeft en alles naar buiten duwt, brengt sneeuw juist verstilling. Ze dempt en verzacht. Hobbels en scherpe randen verdwijnen tijdelijk onder een zachte laag.

Taaie maanden en kleine signalen

Januari en februari blijven voor mij taaie maanden. Vaak zijn deze maanden koud, grijs en nat. En tegelijkertijd groeit juist in deze periode het verlangen naar licht, naar beweging, naar vooruit. Afgelopen woensdag liep ik hard en voelde ik de zon ineens op mijn rug. Niet groots, niet spectaculair maar genoeg om iets aan te raken. Een verlangen naar meer ruimte, naar meer lichtheid.

Wat me opviel: doordat er na oud en nieuw meteen sneeuw lag, zag je nauwelijks het vuurwerkafval. Dat kwam pas later, toen de sneeuw smolt. Volgens mij doen we dat in het leven ook. We bedekken dingen. Soms bewust, soms onbewust. Niet om ze te negeren, maar om ze even niet te hoeven dragen. En dat is niet per se verkeerd. Want niet alles hoeft altijd open. Niet alles hoeft direct opgelost.

Ruimte om te spelen

De sneeuw bracht namelijk ook iets anders. Ruimte om te spelen. Een sneeuwengel maken en er hard om te lachen. Misschien ging jij zelfs van een heuvel af sleeën, zonder precies te weten hoe je beneden komt.
Toedekken kan ook betekenen: ademhalen. Opladen. Experimenteren. Bewegen zonder dat alles al vastligt. Die rust geeft soms juist de moed om stappen te zetten die eerder te groot voelden.

En ja… de sneeuw smelt altijd. Dan wordt zichtbaar wat er lag. De vraag is niet of je het aankijkt, maar hoe. Sta je er anders voor? Met meer lucht? Met nieuwe energie? Of met een ander perspectief? Voor mij zit de uitnodiging hier: wat heb ik deze winter laten liggen? Wat heeft me juist geholpen? En wat neem ik mee het voorjaar in?

Nu is het februari. De dagen worden langzaam langer, de vogels worden alweer iets actiever. We kruipen voorzichtig richting de lente. En als het weer gaat sneeuwen, als het stevig gaat vriezen, nodig ik je uit om daar bewust van te genieten. Niet alles hoeft vandaag. Soms is het genoeg om te erkennen dat rust ook zijn werk doet. Dat spelen óók beweging is. En dat wat straks zichtbaar wordt, misschien wel precies op het juiste moment komt. Laten we vooral blijven bewegen in vertrouwen.

Wat mag bij jou nog even onder de sneeuw blijven liggen?