Vorige week ging ik twee keer zwemmen en vanmorgen lag ik alweer in het zwembad. Ik wil niet te vroeg juichen, maar dit begint verdacht veel op een gewoonte te lijken. Vanmorgen vroeg ik me onderweg af hoe druk het eigenlijk zou zijn. De zomervakantie is voorbij, de scholen zijn weer begonnen en het gewone leven komt overal langzaam op gang. Hoeveel mensen zouden er rond half negen in zo’n zwembad liggen? Nou, best heel veel. En ik kwam er al snel achter dat baantjes trekken op een doordeweekse ochtend niet uitsluitend een sportieve aangelegenheid is. Het is vooral een sociale. Buurthuis met badmuts De gemiddelde leeftijd schat ik op…

De zomervakantie is begonnen. Wellicht geniet je al van een paar weken vrij. Of tel je, zoals veel mensen bij mij in de buurt, de laatste werkdagen af voordat jouw vakantie begint. Misschien werk je deze zomer gewoon door en plan je tussendoor een paar vrije dagen. De één stapt in het vliegtuig naar een verre bestemming. De ander trekt met een tent door Europa, kiest voor een wandelvakantie, een groepsreis of een stedentrip. En er zijn ook mensen die juist genieten van een zomer in Nederland, van hun eigen tuin of van kleine uitstapjes dichtbij huis. Allemaal verschillende manieren om vakantie te vieren. Maar eigenlijk is de bestemming niet…

De winkels liggen er weer vol mee. Kaarten, bloemen, cadeaus met strikken eromheen. Op televisie, op social media, je kunt er bijna niet omheen. Moederdag komt eraan. En ineens moest ik denken aan een blog die ik jaren geleden schreef. Aan alle reacties die daarop kwamen. Verhalen die gedeeld werden. Gevoelens die eindelijk woorden kregen. Blijkbaar raakt het iets. Nog steeds. Want hoe mooi de intentie ook is, Moederdag voelt niet voor iedereen als een feestdag. Voor sommigen schuurt het. Omdat er iemand gemist wordt. Omdat een verlangen nog steeds voelbaar is. Omdat relaties ingewikkeld zijn. Of omdat het leven anders liep dan gehoopt. En toch… draait de wereld gewoon…