Afgelopen week kwam er bij het opruimen van een kast een stapel oude rapporten van de basisschool tevoorschijn. Niet direct iets waarvan je denkt: daar ga ik eens lekker voor zitten. Bovendien weet ik ongeveer wat erin staat. Ergens een zes voor begrijpend lezen, een zeven voor rekenen en ongetwijfeld regelmatig de mededeling dat ik mijn best deed. Tot ik bij mijn rapport van groep 1 kwam. Geen cijfers, geen scores. Gewoon verhalen. Korte observaties van mijn juf over hoe ik speelde, werkte en me door zo’n kleuterklas bewoog. Ineens zat ik een stuk aandachtiger te lezen. Natuurlijk stonden er praktische dingen in. Welke kleuren ik kende, hoe ver ik…

Het had zomaar een mooi filmpje voor Dumpert kunnen zijn. Afgelopen week liep ik in de regen over de hei toen ik ineens een uitglijder maakte. Het had niet veel gescheeld of ik was languit in een plas beland. Geen idee hoe, maar ik bleef staan. Snel keek ik om me heen: had iemand mijn capriolen gezien? De herfst is in aantocht. Regenachtige dagen, wind, vallende bladeren. Hier regent het regelmatig eikels en liggen de eerste kastanjes en beukennootjes al op de grond. De natuur laat langzaamaan los. Er wordt steeds meer aan de bomen geschud. Af en toe genieten we nog van een nazomerdag, maar de dagen worden korter…

Als jij door de foto’s op telefoon scrolt of door een fotoboek bladert wat zie jij dan? Komen er dan allerlei mooie herinneringen boven? Whatsapp je er dan eentje door met de tekst: ‘Weet je nog?’ Vandaag maakte en bestelde ik een fotoboek van de afgelopen vakantie. In de meivakantie ben ik tien dagen op vakantie naar de Azoren geweest. Een eilandengroep middenin de Atlantische oceaan. Met het bekijken van de foto’s zag ik de schitterende omgeving, bracht het leuke herinneringen naar boven en ik zag ook iets anders. Ik zag mijzelf. Ik had moeite om naar mijzelf te kijken Voor het eerst in mijn leven had ik echt moeite…

Vanmiddag zat ik heerlijk op een terras wat te drinken. De zonnestralen verwarmden mijn gezicht. De eerste weken van 2023 waren intensief geweest en vandaag was het eerste moment om echt even op adem te komen. Aandacht te hebben voor de fluitende vogels op de achtergrond. Een kat die, met een belletje om zijn nek, op het terras scharrelt en om af en toe even mijn ogen dicht te doen. Wanneer de dagen constant gevuld zijn of je hoofd vol zit met overpeinzingen dan is er geen of onvoldoende ruimte voor creativiteit, reflectie en verder denken dan het moment. Althans zo werkt het voor mij en ik heb in de…