God vinden op onverwachte wegen

Wanneer het leven anders loopt dan je had gedacht.

Soms voelt het leven als een pad door een dicht bos. Je weet dat er ergens een route moet zijn. Misschien staat die zelfs op een kaart. Maar tussen de bomen door zie je hem niet meer zo duidelijk. De afgelopen tijd herken ik dat gevoel steeds vaker. Na mijn burn-out ben ik meer gaan nadenken over vragen die daarvoor wat meer op de achtergrond bleven. Vragen over richting. Over Gods plan met mijn leven. Het zijn geen makkelijke vragen om op te schrijven. Tegelijk kunnen juist dit soort vragen ons opnieuw leren vertrouwen. Want wat als het leven niet loopt volgens het plaatje dat je ooit had?

De schaduw van de bergen

Er zijn momenten waarop het voelt alsof je onderweg bent door een omgeving met hoge bergen om je heen. Overdag is het er prachtig. Maar soms valt de schaduw van die bergen over de weg en wordt het donker. Je ziet niet meer goed waar het pad precies loopt. In zulke momenten kan twijfel binnensluipen. Ben ik nog wel op de goede weg? Zoek ik niet naar iets dat er misschien helemaal niet is? Het zijn geen vragen die je snel hardop stelt. Maar ze kunnen wel stil met je meelopen.

Als het leven anders loopt

Toen ik jonger was, had ik, net als zoveel mensen, een bepaald beeld van hoe mijn leven eruit zou zien. Niet tot in detail, maar wel de grote lijnen. Een partner. Misschien een gezin. Een leven dat zich stap voor stap ontvouwt. Maar het leven laat zich niet altijd plannen. Ik ben single. En hoewel ik gelukkig ben met wie ik ben en met het leven dat ik nu leef, maakt dat het soms niet minder pijnlijk dat het leven anders loopt dan ik ooit had gedacht. Dat twee dingen tegelijk waar kunnen zijn, vind ik soms ingewikkeld. Dat je dankbaar kunt zijn voor je leven en tegelijkertijd kunt voelen dat er iets ontbreekt.

Soms lijkt het alsof de wereld om je heen in een ander tempo leeft. Mensen bouwen levens, gezinnen, plannen. Alles lijkt vooruit te gaan. En dan kan het voelen alsof jij even bent stilgezet. Niet omdat je stil wilt staan, maar omdat het leven je terugbrengt naar de kern. Naar vragen als: Wie ben ik eigenlijk? Wie mag ik zijn, los van alles wat ik dacht dat mijn leven zou worden? Geen makkelijke vragen. Maar wel vragen die er toe doen.

Ook als je leven er ‘goed’ uitziet

Misschien herken je dit helemaal niet omdat je single bent of een burn-out hebt gehad. Misschien heb je juist een gezin, een baan waar je dankbaar voor bent, een leven dat aan de buitenkant best compleet lijkt. En toch kan er ook dan zo’n moment zijn waarop je jezelf afvraagt: Is dit de weg die ik ga? Wie ben ik eigenlijk in al die rollen? En waar nodigt God mij uit om te leven vanuit wie ik werkelijk ben? Dit soort vragen horen niet alleen bij moeilijke periodes. Soms horen ze gewoon bij het mens zijn.

De belofte van een maakbare wereld

We leven in een tijd waarin vaak wordt gezegd dat het leven maakbaar is. Als je maar hard genoeg werkt. Als je maar de juiste keuzes maakt. Als je maar genoeg ambitie hebt. Dan zou alles mogelijk zijn. Maar ergens diep vanbinnen voelen veel mensen ook dat die belofte niet helemaal klopt. Niet alles ligt in onze handen. Niet alles laat zich plannen. En juist daar begint vaak het leren vertrouwen.

Misschien zit het probleem niet zozeer in het feit dat we de weg soms niet zien, maar in ons idee dat er altijd een duidelijke route zou moeten zijn. In de Bijbel zie je juist vaak dat mensen onderweg zijn zonder dat ze precies weten waar het pad naartoe leidt. Ze krijgen geen volledige kaart, maar alleen de volgende stap. Zo kan geloof soms ook voelen. Niet dat we de hele omgeving overzien, maar dat we blijven lopen. Ook als het bos dicht is en het licht soms wordt tegengehouden door de bergen om ons heen.

Verder lopen, ook als je het pad nog niet ziet

Het leven blijkt vaak minder een rechte weg dan we ooit dachten. Minder een route die we zelf uitstippelen en meer een pad dat zich al lopend ontvouwt. Soms door open plekken waar alles helder lijkt. Soms door een bos waar het licht wordt gefilterd door de bomen. En ook daar, waar het zicht beperkt is en de weg niet altijd duidelijk, hoeft dat niet te betekenen dat we de weg kwijt zijn. Het kan juist een plek zijn waar we opnieuw ontdekken wie we zijn. Niet op basis van het plaatje dat we ooit hadden, maar als mensen die geliefd zijn, precies op deze plek in hun verhaal. Vertrouwen is soms niets groters dan dit: blijven lopen, ook als je het hele pad nog niet kunt zien.

Misschien herken je iets van deze zoektocht in je eigen leven. Misschien niet op precies dezelfde manier, maar wel in de vragen die soms onder de oppervlakte leven. Dan hoop ik dat dit je mag bemoedigen: een weg die anders loopt dan je had gedacht is niet automatisch een verkeerde weg. Juist op onverwachte paden ontdekken we vaak dat God al lang met ons onderweg is. Soms stiller dan we hadden verwacht, maar wel dichterbij dan we dachten.

Welke verwachting over je leven draag jij nog met je mee en waar zou God je vandaag kunnen uitnodigen om met open handen verder te lopen?