Met een bladblazer los je niet alles op

Ik woon in een bosrijke omgeving. Heerlijk, zeker in de herfst wanneer de bomen langzaam verkleuren en de natuur zich van haar mooiste kant laat zien. Maar al dat moois heeft ook een keerzijde. Want waar bomen staan, vallen bladeren. En dus liggen de straten, grasvelden, balkons en opritten momenteel bezaaid met blad. Op zich niets bijzonders. Het hoort bij de herfst. Wat ik alleen met enige verbazing kan aanschouwen, is hoe verschillend mensen met al dat blad omgaan.

Sommige mensen pakken een hark, verzamelen de bladeren in een kruiwagen en brengen ze netjes naar een van de bladkorven die de gemeente heeft neergezet. Anderen halen hun supersonische bladblazer tevoorschijn en beginnen vol overgave hun oprit schoon te blazen. Niet om de bladeren vervolgens op een hoop te verzamelen en op te ruimen. Nee, gewoon richting de straat. Oprit schoon, probleem opgelost. Tenminste, voor henzelf. Want ik denk dan: wacht maar tot er een flinke windvlaag komt. Dan liggen al die bladeren morgen gewoon weer op je oprit. En ondertussen hebben de medewerkers van de gemeente er weer een klusje bij. Die zie ik namelijk regelmatig met hun veegwagens door de straten rijden om al dat blad op te ruimen en de putten vrij te houden. Toch best handig, zeker wanneer het weer eens met bakken uit de hemel komt.

En dan heb ik het nog niet eens over het geluid van zo’n bladblazer. Ik vind dat werkelijk een van de irritantste geluiden die er bestaan. Pak toch gewoon een bezem en een bladhark, denk ik dan mopperend. Terwijl ik dit schrijf, hoor ik op de achtergrond alweer zo’n apparaat. Na een dag dat geluid aanhoren, ben ik er inmiddels wel een beetje klaar mee. Of eigenlijk behoorlijk klaar mee. Maar goed, dat zegt waarschijnlijk ook iets over mij.

Wat eerst zo waardevol was

Terwijl ik naar de bladeren buiten kijk, bedenk ik me hoe bijzonder het eigenlijk is dat we ons er zo aan kunnen ergeren. Diezelfde bladeren zorgden afgelopen zomer nog voor schaduw op warme dagen. Ze hielpen de bomen groeien en droegen bij aan alles wat er in de natuur bloeit en vruchten draagt. En zelfs nu ze op de grond liggen, hebben ze nog een functie. Ze bieden beschutting aan kleine dieren en vormen uiteindelijk weer voeding voor de bodem. Toch zien we vooral de rommel die ze veroorzaken. De bladeren die op onze oprit liggen, in onze tuin terechtkomen of zich ophopen langs de stoep. En natuurlijk snap ik best dat je ze daar niet allemaal wilt laten liggen. Maar ik blijf het een wonderlijke gedachte vinden dat iets wat we een paar maanden geleden nog zo waardeerden, nu vooral zo snel mogelijk weg moet.

Misschien is het niet eens dat opruimen waar ik me aan erger. Het is vooral het gemak waarmee we iets bij een ander neerleggen. Alsof het daarmee ook echt verdwenen is. Ik merk dat die gedachte me bezighoudt. Misschien omdat ik hetzelfde gedrag op andere plekken steeds vaker meen te herkennen. En misschien ook omdat ik mezelf er niet helemaal van kan vrijpleiten. Want hoe vaak ben ik zelf niet geneigd om vooral te kijken naar wat mij stoort, in plaats van me af te vragen waarom iemand iets doet of wat ik zelf zou kunnen bijdragen?

Hoog van de toren blazen

Vooral op sociale media merk ik dat ik steeds minder goed tegen al het gemopper en gezeur kan. Over werkelijk alles wordt een mening gegeven. Het lijkt soms alsof we vooral bezig zijn met vertellen wat er allemaal niet goed gaat en wie daar volgens ons verantwoordelijk voor is. Iemand maakt een fout, zegt iets ongelukkigs of heeft een andere mening en voor je het weet, wordt diegene volledig afgebrand. De reacties buitelen over elkaar heen en iedereen lijkt precies te weten hoe het anders had gemoeten. Maar hoeveel mensen nemen nog de moeite om daadwerkelijk het gesprek aan te gaan? Ik vraag me dat steeds vaker af.

Natuurlijk mogen we ergens iets van vinden. Sterker nog, soms is het juist belangrijk om je uit te spreken, kritisch te zijn en dingen aan de kaak te stellen. Maar ik vind het jammer dat we daarbij zo gemakkelijk lijken te vergeten dat er aan de andere kant ook gewoon een mens zit. Iemand met een eigen verhaal, ervaringen en misschien wel heel goede bedoelingen, ook als het resultaat anders uitpakt dan gehoopt. Dat stoort mij denk ik nog wel het meest. Dat we zo snel klaarstaan met ons oordeel, terwijl we vaak maar een klein stukje van het verhaal kennen.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik zelf, terwijl ik dit schrijf, behoorlijk aan het mopperen ben over mensen die hun bladblazer gebruiken. Ik weet niet waarom ze dat doen. Misschien kunnen ze niet gemakkelijk bukken of harken, misschien hebben ze weinig tijd of vinden ze het gewoon een geweldig apparaat. Dat laatste kan ik me persoonlijk nauwelijks voorstellen, maar vooruit. Het vraagt ook van mij om wat meer ruimte te geven aan de ander. Om niet meteen vanuit mijn eigen irritatie te reageren en te accepteren dat mensen nu eenmaal verschillend zijn. Want uiteindelijk gaat dat geluid ook wel weer voorbij. Maar het blijft me bezighouden hoe gemakkelijk we soms onze eigen verantwoordelijkheid uit het oog verliezen. We weten vaak precies wat een ander zou moeten veranderen, maar hoe vaak stellen we onszelf diezelfde vraag?

Oog blijven houden voor elkaar

Wat ik misschien nog wel het meest mis in al dat geroep, is aandacht voor wat er wél goed gaat. Voor de mensen die niet alleen problemen zien, maar blijven zoeken naar mogelijkheden. Die zich inzetten voor een ander, ook als dat niet altijd leuk of gemakkelijk is. Die bereid zijn om verder te kijken dan hun eigen belang. Want die mensen zijn er gelukkig ook. Heel veel zelfs. Alleen hoor je ze misschien wat minder hard dan degenen die overal iets van vinden. Waarom zouden we die momenten niet wat vaker vieren? Niet alleen de grote prestaties die het nieuws halen, maar juist ook de kleine dingen. Iemand die een ander helpt zonder daar iets voor terug te verwachten. Die bereid is om te luisteren naar een mening die niet de zijne is. Of die gewoon een bezem pakt en niet alleen zijn eigen stoep, maar ook dat stukje van de buurman even meeneemt.

Ik word blij van mensen die blijven zoeken naar het goede. Niet omdat ze alles door een roze bril bekijken of nooit ergens kritiek op hebben, maar omdat ze ondanks alles oog blijven houden voor elkaar. Ook wanneer dat iets van henzelf vraagt. Want rekening houden met elkaar is niet altijd gemakkelijk. Soms betekent het dat je wat extra moeite doet, je eigen gelijk even laat rusten of accepteert dat een ander de dingen anders ziet. En soms betekent het ook dat je een ander ergens op aanspreekt, maar dan wel op een manier waarbij je elkaar nog recht in de ogen kunt kijken. Ik denk dat we daar best wat meer aandacht aan mogen geven. Aan wat mensen voor elkaar betekenen, aan wat er allemaal goed gaat en aan de kleine successen die gemakkelijk ondergesneeuwd raken tussen alle negatieve berichten. Al blijft voor mij de vraag hangen hoeveel we eigenlijk nog voor elkaar overhebben. Zijn we bereid om rekening te houden met de ander, ook wanneer dat ons wat moeite kost? Of vinden we het al snel goed zolang we er zelf maar geen last meer van hebben?

Ik hoop dat we wat vaker verder kijken dan onze eigen stoep. Dat we niet alleen vertellen wat een ander beter kan doen, maar ook zelf bereid zijn om iets bij te dragen. En dat we vooral de mensen blijven zien die dat iedere dag al doen. Want met al dat geblaas kunnen we elkaar behoorlijk in de weg zitten, terwijl een beetje aandacht voor elkaar zoveel meer kan opleveren.