Misschien gewoon vandaag

De winkels liggen er weer vol mee. Kaarten, bloemen, cadeaus met strikken eromheen. Op televisie, op social media, je kunt er bijna niet omheen. Moederdag komt eraan. En ineens moest ik denken aan een blog die ik jaren geleden schreef. Aan alle reacties die daarop kwamen. Verhalen die gedeeld werden. Gevoelens die eindelijk woorden kregen. Blijkbaar raakt het iets. Nog steeds.

Want hoe mooi de intentie ook is, Moederdag voelt niet voor iedereen als een feestdag. Voor sommigen schuurt het. Omdat er iemand gemist wordt. Omdat een verlangen nog steeds voelbaar is. Omdat relaties ingewikkeld zijn. Of omdat het leven anders liep dan gehoopt. En toch… draait de wereld gewoon door in bloemen en aanbiedingen.

Meer dan één dag

Misschien is dat wel wat wringt. Dat liefde en gemis in één dag worden gevangen. Alsof het dan genoeg is. Maar liefde laat zich niet plannen. En gemis ook niet. Wat als we het anders zouden bekijken? Wat als Moederdag niet alleen een datum is, maar een herinnering. Een uitnodiging om vaker stil te staan. Niet alleen vandaag. Maar ook morgen en de dag daarna.

Wat als elke dag een beetje Moederdag kan zijn. Of vaderdag. Of vriendendag. Of gewoon… een dag waarop je laat merken dat iemand ertoe doet. Een berichtje. Een arm om iemand heen. Even echt luisteren. Niet omdat het moet. Maar omdat het kan.

Juist als het schuurt

En ja, laten we eerlijk zijn: het is ook een commerciële dag geworden. Maar misschien hoeven we daar niet alleen kritisch naar te kijken. Misschien mogen we het ook ombuigen. Als alles ons eraan herinnert om liefde te laten zien, wat doen we daar dan mee als de dag voorbij is? Want juist daar, in de dagen zonder cadeaus, zonder kaarten, zonder knutsels, zit misschien wel de meeste betekenis. Juist daar kan het leven gevierd worden. Ook als het schuurt. Ook als het gemis voelbaar is. Ook als niet alles compleet voelt. Misschien juist dan.

Vandaag

Misschien is dat wel wat we mee mogen nemen. Dat we niet wachten op een volgende gelegenheid. Of op een dag waarop het “hoort”. Maar dat we het gewoon doen, vandaag. Dat je die ene vriend een berichtje stuurt omdat hij in je gedachten is. Dat je zegt dat je trots bent. Of dat je van iemand houdt. Zomaar, zonder reden. Dat je iemand verrast door even langs te gaan. Of een knuffel te geven die net iets langer duurt dan anders. Niet groots, niet bedacht maar oprecht. Want uiteindelijk zit het niet in de dag zelf maar in het blijven zien van elkaar. Ook daarna.

Wie komt er bij je in gedachten… misschien gewoon vandaag?