Midden in de bui

Vorige week was ik een paar boodschappen aan het doen in het dorp. Terwijl ik richting de laatste winkel liep, zag ik de lucht langzaam veranderen. Donkere wolken pakten zich samen en in de verte hoorde ik af en toe wat gerommel. Ik wist eigenlijk al genoeg. Toch dacht ik: nog even snel die laatste boodschap halen, dan red ik het vast wel. Toen ik terugkwam bij mijn fiets was het een stuk donkerder geworden. De eerste dikke regendruppels vielen en het geluid van de donder kwam steeds dichterbij. Ik stapte op de fiets en deed een poging om snel naar huis te gaan. Maar al snel veranderde een paar druppels in een flinke regenbui.

Een race tegen de regen

Terwijl ik fietste, kwam de regen steeds harder naar beneden. Op een gegeven moment dacht ik zelfs nog: misschien moet ik maar even schuilen onder die grote boom daar verderop. Maar vrijwel direct daarna klonk het onweer ineens heel dichtbij. Dat leek me toch niet zo’n verstandig idee. Dus fietste ik verder. Er zat niets anders op. Binnen een paar minuten was ik doorweekt. Mijn jas hield het niet meer tegen, mijn schoenen waren nat en de regen leek van alle kanten tegelijk te komen.

Meer dan een regenbui

Toen ik uiteindelijk thuis aankwam, kon ik er eigenlijk alleen maar om lachen. Want terwijl ik mijn natte spullen uittrok, realiseerde ik me hoe vaak dit ook in het dagelijks leven gebeurt. We zien dingen aankomen. We merken dat onze agenda voller raakt. We voelen dat we vermoeider worden. We merken dat een situatie spanning oproept. We voelen emoties zich opstapelen. De signalen zijn er vaak al. Toch denken we regelmatig: nog even dit afmaken. Nog één afspraak. Nog even doorzetten. Net zoals ik dacht dat ik die regenbui misschien nog voor kon blijven. Het bijzondere is dat iets je nog steeds kan overspoelen, ook wanneer je het zag aankomen.

Soms hebben we het idee dat bewustzijn betekent dat we alles kunnen voorkomen. Dat als we de signalen maar herkennen, we niet meer verrast worden door wat er gebeurt. Maar zo werkt het leven niet altijd. Je kunt weten dat een drukke periode eraan komt en je toch overweldigd voelen. Je kunt voelen dat je grenzen dichterbij komen en toch moe worden. Je kunt begrijpen waarom iets je raakt en er alsnog verdrietig of onzeker van worden. Bewustzijn geeft inzicht, maar niet altijd bescherming tegen wat je voelt. En misschien hoeft dat ook niet.

Als de lucht weer opklaart

Misschien zit de kracht niet in het voorkomen van iedere storm. Misschien zit de kracht juist in hoe je met jezelf omgaat wanneer je midden in die storm terechtkomt. Kun je dan mild blijven naar jezelf? Kun je accepteren dat het even veel is? Kun je erkennen dat je geraakt wordt, zonder jezelf daarvoor te veroordelen? Dat vraagt vaak meer moed dan doorgaan alsof er niets aan de hand is.

De regenbui trok uiteindelijk weer voorbij. Zoals dat gaat met stormen. Eerst lijkt het alsof de lucht alleen maar donkerder wordt, maar uiteindelijk breekt er altijd weer licht door. En dat geldt vaak ook voor de stormen die we in ons leven tegenkomen. Ze kunnen ons overvallen. Ze kunnen ons uit balans brengen. Zelfs wanneer we ze zagen aankomen. Maar geen enkele storm blijft voor altijd hangen. Soms is het genoeg om te blijven bewegen, stap voor stap, en erop te vertrouwen dat er achter de donkere wolken weer ruimte, rust en licht verschijnt.