Vorige week was ik een paar boodschappen aan het doen in het dorp. Terwijl ik richting de laatste winkel liep, zag ik de lucht langzaam veranderen. Donkere wolken pakten zich samen en in de verte hoorde ik af en toe wat gerommel. Ik wist eigenlijk al genoeg. Toch dacht ik: nog even snel die laatste boodschap halen, dan red ik het vast wel. Toen ik terugkwam bij mijn fiets was het een stuk donkerder geworden. De eerste dikke regendruppels vielen en het geluid van de donder kwam steeds dichterbij. Ik stapte op de fiets en deed een poging om snel naar huis te gaan. Maar al snel veranderde een paar…

De winkels liggen er weer vol mee. Kaarten, bloemen, cadeaus met strikken eromheen. Op televisie, op social media, je kunt er bijna niet omheen. Moederdag komt eraan. En ineens moest ik denken aan een blog die ik jaren geleden schreef. Aan alle reacties die daarop kwamen. Verhalen die gedeeld werden. Gevoelens die eindelijk woorden kregen. Blijkbaar raakt het iets. Nog steeds. Want hoe mooi de intentie ook is, Moederdag voelt niet voor iedereen als een feestdag. Voor sommigen schuurt het. Omdat er iemand gemist wordt. Omdat een verlangen nog steeds voelbaar is. Omdat relaties ingewikkeld zijn. Of omdat het leven anders liep dan gehoopt. En toch… draait de wereld gewoon…

Januari ligt alweer even achter ons. En eerlijk? Oud en nieuw voelt ook al veel langer geleden dan een maand. De tijd beweegt door, of je er klaar voor bent of niet. In de eerste weken van het jaar heb ik intens genoten van de sneeuw. Van die witte laag die alles even bedekt. Van wandelingen door het bos en over de hei, waar het stil werd. Geluiden dof en beweging vertraagd. De wereld leek eenvoudiger. Rustiger om naar te kijken, rustiger vanbinnen. Waar het voorjaar met zijn frisse groen energie geeft en alles naar buiten duwt, brengt sneeuw juist verstilling. Ze dempt en verzacht. Hobbels en scherpe randen verdwijnen…