De zomervakantie is begonnen. Wellicht geniet je al van een paar weken vrij. Of tel je, zoals veel mensen bij mij in de buurt, de laatste werkdagen af voordat jouw vakantie begint. Misschien werk je deze zomer gewoon door en plan je tussendoor een paar vrije dagen. De één stapt in het vliegtuig naar een verre bestemming. De ander trekt met een tent door Europa, kiest voor een wandelvakantie, een groepsreis of een stedentrip. En er zijn ook mensen die juist genieten van een zomer in Nederland, van hun eigen tuin of van kleine uitstapjes dichtbij huis. Allemaal verschillende manieren om vakantie te vieren. Maar eigenlijk is de bestemming niet…

De winkels liggen er weer vol mee. Kaarten, bloemen, cadeaus met strikken eromheen. Op televisie, op social media, je kunt er bijna niet omheen. Moederdag komt eraan. En ineens moest ik denken aan een blog die ik jaren geleden schreef. Aan alle reacties die daarop kwamen. Verhalen die gedeeld werden. Gevoelens die eindelijk woorden kregen. Blijkbaar raakt het iets. Nog steeds. Want hoe mooi de intentie ook is, Moederdag voelt niet voor iedereen als een feestdag. Voor sommigen schuurt het. Omdat er iemand gemist wordt. Omdat een verlangen nog steeds voelbaar is. Omdat relaties ingewikkeld zijn. Of omdat het leven anders liep dan gehoopt. En toch… draait de wereld gewoon…

Januari ligt alweer even achter ons. En eerlijk? Oud en nieuw voelt ook al veel langer geleden dan een maand. De tijd beweegt door, of je er klaar voor bent of niet. In de eerste weken van het jaar heb ik intens genoten van de sneeuw. Van die witte laag die alles even bedekt. Van wandelingen door het bos en over de hei, waar het stil werd. Geluiden dof en beweging vertraagd. De wereld leek eenvoudiger. Rustiger om naar te kijken, rustiger vanbinnen. Waar het voorjaar met zijn frisse groen energie geeft en alles naar buiten duwt, brengt sneeuw juist verstilling. Ze dempt en verzacht. Hobbels en scherpe randen verdwijnen…